1 (21-01-2015 12:17:53 отредактировано D_i_V_a)

Тема: Каліновський, Калиновський, Калиновский

Киевская губерния, Васильковский уезд, Златоустовская церковь села Пивней (в приход входят с.Пивни, д.Дмитровка, д.Волица)

4-тый брак по счету
10 февраля 1880 года
Жених- Деревни Дмитровки житель отставной рядовой Захарій Никодимовъ Дидковскій, православного исповедания, вторымъ бракомъ, 49 лет
Невеста- Проживающая в селе Пивняхъ Васильковская мещанка Анастасия Иванова Калиновская, православного исповедания, первымъ бракомъ, 26 лет
Поручители
По-жениху: деревни Дмитровки мещане Александръ Павловъ Косьминскій и Даміанъ Никодимовъ Дидковскій
По-невесте: дьячекъ Антонъ Григориевъ Калиновскій и крестьянинъ Мартинъ Петровъ Медяный

ЦГИАК ф.127, о.1078, д.1054

Вышеназванная Анастасия Ивановна была внучкой местного дьячка Антония Григорьевича Калиновского, который во время церемонии был ее поручителем - выдавал внучку замуж.
Захарий Никодимович - жених - стал незадолго до этого вдовцом. Толи случайно, толи сознательно во время свадебной церемонии он стал на пару лет моложе smile

Шановні Каліновські та не тільки, залишайте тут свої повідомлення та знахідки

Поделиться

2

Re: Каліновський, Калиновський, Калиновский

Оновлення:
01.08.2014

Из священников известны: от. Иаков (1725 г.), Леонтий Калиновский (Каліновський)(1762 г.), Иоанн Калиновский (Каліновський) (сын Леония) и Лаврентий Кореницкий (Кореніцький).

Джерела

Фирфир

Поделиться

3

Re: Каліновський, Калиновський, Калиновский

Восстание Кастуся Калиновского. Как восстание само себя “съело”

Восстание 1863 гола получило имя выдающегося борца и прекрасного публициста Кастуся Калиновского. Это была рискованная попытка донести до широкого круга людей идею о самоидентификации и независимости белоруса.

22 января 1863 года Кастусь Калиновский и десятки других молодых борцов начинают восстание против Российской империи. В русской историографии оно называется Вторым польским восстанием, в польской – Январским восстанием, а в белорусской – восстанием Кастуся Калиновского.

Вместо того чтобы бороться против настоящего врага, восстание стало бороться с самим собою. Первоначально оно разделилось на части. “Белые” (шляхта, буржуазия) жаждали восстановить Польшу в границах 1772 года и не больше.

«Красные» (мелкая шляхта, интеллигенция, студенты), в свою очередь, разделились на “левых” и “правых”. И только “левые”, к которым принадлежал Калиновский, несли в народ мысль о свободе и независимости белоруса. Однако когда настал час решительных действий, “белые” перехватили власть у Калиновского и фактически провалили восстание.

www.usebelarusy.by/ru/content/vy … 4448/25723


Вінцэнт-Канстанцін Каліноўскі
Дата нараджэння: 2 лютага 1838
Дата смерці: 22 сакавіка 1864(1864-03-22) (26 гадоў)

Вінцэ́нт-Канстанці́н Каліноўскі, Касту́сь Каліноўскі[1] (руск.: Константин Семёнович Калиновский; польск.: Wincenty Konstanty Kalinowski; літ.: Konstantinas Kalinauskas; 2 лютага (21 студзеня) 1838 — 22 (10) сакавіка 1864) — палітычны дзеяч, публіцыст, паэт.
Адзін з кіраўнікоў паўстання 1863—1864 гадоў на землях Беларусі і Літвы.

Дзяцінства і юнацтва
Нарадзіўся ў вёсцы Мастаўляны Гродзенскага павета, цяпер у Падляскім ваяводстве Польшчы, у сям'і беззямельнага шляхціца.

Род Каліноўскіх герба «Калінава» вядомы з XVII ст. Продкі Каліноўскага амаль сто гадоў валодалі маёнткам Калінава. Пасля продажы маёнтка ў 1836 годзе бацька Вінцэнта-Канстанціна заснаваў у Мастаўлянах ткацкую фабрыку, у 1849 годзе купіў фальварак Якушоўка паблізу мястэчка Свіслач Ваўкавыскага павета, дзе і прайшло дзяцінства Вінцэнта-Канстанціна.

У 1847—1852 гадах будучы рэвалюцыянер атрымаў першапачатковую адукацыю ў Свіслацкім павятовым вучылішчы, пасля заканчэння якога некалькі год пражыў у бацькавым фальварку Якушоўка, дапамагаў па гаспадарчых клопатах і, відавочна, займаўся самаадукацыяй. Вялікі ўплыў на Канстанціна Каліноўскага меў старэйшы брат Віктар Каліноўскі, які вучыўся ў Маскоўскім універсітэце і даследаваў па даручэнні Віленскай археалагічнай камісіі старадаўнія беларускія рукапісы

Рэвалюцыйная дзейнасць
У 1856 годзе паступіў на юрыдычны факультэт Пецярбургскага ўніверсітэта на камеральныя навукі. На працягу навучання ва ўніверсітэце Каліноўскі прымаў удзел у дзейнасці нелегальных студэнцкіх гурткоў, разам з братам быў сябрам таемнай ваенна-рэвалюцыйнай арганізацыі афіцэраў Генштаба, якую ачольвалі Зыгмунт Серакоўскі і Яраслаў Дамброўскі.

Неўзабаве пасля атрымання ўніверсітэцкага дыплому са ступенню кандыдата права, на пачатку вясны 1861 г. Каліноўскі вярнуўся на Радзіму і распачаў стварэнне на Гародзеншчыне рэвалюцыйнай арганізацыі. Кастусь ездзіў па навакольных вёсках і мястэчках, дзе вёў прапаганду сярод сялян і агітаваў іх да паўстання.

Паводле сваіх ідэйных перакананняў Каліноўскі быў рэвалюцыйным дэмакратам, выступаў за звяржэнне самадзяржаўя, скасаванне абшарніцкага землеўладання. Ён лічыў, што толькі шырокі ўдзел у будучым паўстанні сялянства можа забяспечыць перамогу. У гэтым рэчышчы і вялася Каліноўскім агітацыйная праца.

Улетку 1862 г. Каліноўскі разам з паплечнікамі з Гарадзенскай рэвалюцыйнай арганізацыі Феліксам Ражанскім, Станіславам Сангінам, Станіславам Сільвестровічам і Валерам Урублеўскім распачаў выпуск «Мужыцкай праўды» — першай у гісторыі газеты на беларускай мове. Усяго той газеты выйшла сем нумароў. Яна крытыкавала палітыку імперскіх уладаў, тлумачыла сітуацыю ў краіне, крытыкавала царскі маніфест аб скасаванні прыгону, заклікала сялян да змагання. Кожны нумар «Мужыцкай праўды» быў нязменна падпісаны псеўданімам Каліноўскага «Яська-гаспадар з-пад Вільні».

У 1862 г. Каліноўскі ўжо ўваходзіў у склад Літоўскага правінцыяльнага камітэта (ЛПК) — цэнтральнага органа падрыхтоўкі паўстання на тэрыторыі Паўночна-Заходняга края (цяпер — тэрыторыя паўночнай Літвы і Заходняй Беларусі. А ўвосень таго ж года стаў яго старшынёй. Кастусь стаяў на чале часткі рэвалюцыянераў, якіх адрозна ад лібералаў («белых») звалі «чырвонымі». Гэты напрамак вызваленчага руху прадугледжваў дэмакратычную рэспубліку, перадачу зямлі сялянам, самавызначэнне народаў былой Рэчы Паспалітай. «Белыя» ж бачылі галоўнай мэтай паўстання толькі аднаўленне Рэчы Паспалітай у межах 1772 г.

Аднак старшынстваваў Каліноўскі ў віленскім паўстанцкім камітэце нядоўга. Неўзабаве пасля выбуху паўстання, варшаўскі цэнтр і мясцовыя памешчыкі дамагліся роспуску ЛПК. Каліноўскага накіравалі на родную Гродзеншчыну на пасаду паўстанцкага камісара ваяводства.

Актыўная праца Каліноўскага ва ўмовах паўстання на пасадзе ваяводскага камісара паспрыяла таму, што менавіта на Гродзеншчыне інсургенты мелі найбольш баяздольную, магутную арганізацыю, прыцягнулі да барацьбы шмат сялян. Іншыя гісторыкі лічаць, што прычынай гэтага была найбольш высокая доля ў гэтым рэгіёне польскага насельніцтва. На ўсходзе сялянства ў асноўным не падтрымала паўстання і нават былі створаны сялянскія атрады для барацьбы з паўстанцамі.

У чэрвені 1863 г. праз поспехі царскіх войскаў і масавыя арышты паўстанцаў Каліноўскі вымушаны вярнуцца ў Вільню, дзе дзейнічаў пад канспірацыйнымі прозвішчамі Макарэвіч, Чарнецкі, Хамовіч, Хамуціус. Там ён зноў бярэ цэнтральнае кіраванне ў свае рукі. Спрабуючы рэанімаваць паўстанне, Кастусь выдаў «Прыказ да народу зямлі літоўскай і беларускай». Аднак было позна. Паўстанне на тэрыторыі Паўночна-Заходняга края ўжо было ў асноўным падаўлена. Асноўныя сілы паўстанцаў былі разбіты царскімі атрадамі пры дапамозе часткі беларускіх сялян.

Арышт і пакаранне
З восені 1863 г. К. Каліноўскі сканцэнтраваў намаганні на назапашванні сіл для новага выступлення ўвесну. Але, выдадзены камісарам Магілёўскай губерні Вітаўтам Парфяновічам, ён быў у ноч на 29 студзеня 1864 г. схоплены царскімі жандарамі ў Святаянскіх мурах (побач з саборам Св. Яна), дзе хаваўся пад імем Ігната Вітажэнца.

Падчас следства і суду Кастусь Каліноўскі цвёрда стаяў на сваёй пазіцыі і адмаўляўся супрацоўнічаць са следствам. Даўшы паказанні па сваёй уласнай дзейнасці, ён адмовіўся даваць інфармацыю па іншых асобах, якія цікавілі следчую камісію, матывуючы гэта так: «…грамадская адкрытасць з'яўляецца станоўчай рысай асобы, але шпіёнства апаганьвае чалавека… мае паказанні па [іншых] асобах… не могуць спрыяць замірэнню краю… …усведамленне гонару, уласнай годнасці і таго становішча, якое я займаў у грамадстве, не дазваляюць мне ісці па іншым шляху.»[2]

Царскі ваенна-палявы суд вынес пастанову: пакараць Каліноўскага смерцю на шыбеніцы. 22 сакавіка Кастусь Каліноўскі быў публічна павешаны на гандлёвай плошчы Лукішкі ў Вільні.

«…
Браты мае, мужыкі родныя. З-пад шыбеніцы маскоўскай прыходзіць мне да вас пісаці, і, можа, раз астатні. Горка пакінуць зямельку родную і цябе, дарагі мой народзе. Грудзі застогнуць, забаліць сэрца, — но не жаль згінуць за тваю праўду… Няма ш, браткі, большага шчасця на гэтым свеце, як калі чалавек у галаве мае розум і науку… Но як дзень з ноччу не ходзіць разам, так не ідзе разам наука праўдзіва з няволяй маскоўскай. Дапокуль яна ў нас будзе, у нас нічога не будзе, не будзе праўды, багацтва і ніякай наукі, — адно намі, як скацінай, варочаць будуць не для дабра, но на пагібель нашу… Бо я табе з-пад шыбеніцы кажу, Народзе, што тагды толькі зажывеш шчасліва, калі над табою Маскаля ўжэ не будзе.

Твой слуга
Яська-гаспадар з-пад Вільні»

Источник: Википедия

Поиск предков и потомков, сбор информации, генеалогические исследования.

https://www.youtube.com/watch?v=i33RIe4TEpE https://www.youtube.com/watch?v=srru9cQ7Eqk
Спасибо сказали: RostOwl2

Поделиться

4

Re: Каліновський, Калиновський, Калиновский

КАЛИНОВСЬКИЙ Григорій Григорович. - 1764 р. н. Військовий товариш Стародубського полку (1774-1782).

КАЛИНОВСЬКИЙ Григорій Федорович. - Шляхтич. Народився 1747 р. Військовий товариш Стародубського полку (1777-1782). Дружина: Коменко Олена Семенівна, донька військового товариша.

КАЛИНОВСЬКИИ Захар Калістратович. - Мешканець містечка Кролевець і товариш військовий > 1701 році. Сотник Кролевецької сотні (1714). Значний військовий товариш (1721). Військовий товариш (25 серпня 1722 р.). Значковий товариш Ніжинського полку Кролевецької сотні (1735-1741). У 1747 р. склав заповіт. Помер після 1748 р. Був одружений з донькою Захара Голуба (вдовою М. І. Огієнка-Огієвського). Його старший син Василь Захарович служив при дворі Єлизавети Петрівни гайдуком, брав участь у дворцовому перевороті, внаслідок якого імператрицею стала Катерина II. Служив у Росії. Другий син, Григорій Захарович, здобувши освіту в Переяславському колегіумі, написав перший твір з української етноірафії: «Описание свадебных малороссийских простонародних обрядов» (1777).

КАЛИНОВСЬКИЙ Іван Захарович. - Сотенний старшина. Возний Кролевецької сотні. Помер до 1783 р.

КАЛИНОВСЬКИЙ Микита [Калістратович?]. - Козацький (сотенний) старшина (1716). Мешкав \ Кролевці. Був одружений з Євдокією Іванівною Максимович.

КАЛИНОВСЬКИЙ [Каленовський] Никифор. - Значковий товариш Ніжинського полку (1741).

В.М.Заруба. Козацька старшина гетьманської України.

Поиск предков и потомков, сбор информации, генеалогические исследования и построение родовых деревьев для следующих фамилий: Дорошенко, Дик, Верба, Кравцов, ПолОвый, Курбановский, Коноплин, Будников,  Синельник, Каченовский/Коченовский/Коченевский, Родкевич/Радкевич, Роскладка/Розкладка/Раскладка/Розкладко

mtDNA - J1c5

Поделиться

5

Re: Каліновський, Калиновський, Калиновский

КАЛИНОВСЬКИЙ
Броніслав Львович, 1879, Польща, м. Бердянськ 4т
Володимир Лукич, 1913, м. Запоріжжя 2т
Георгій Давидович,* 1883, Донецька обл., с. Вишнювате 3т
Євген Георгійович, 1909, Донецька, с. Вишнювате 3т
Іван Мартинович,  1899, с. Пробудження 6т
Йосип Іванович, 1906, с. Пробудження 6т
Мартин Лук’янович, 1871, с. Пробудження 6т
Петро Йосипович,1908, Омська, с. Зеленопіль 4т
Трохим Григорович, 1875,  Дніпропетровська
Франц Михайлович, 1891, Хмельницька, с. Вознесенівка (Запоріжжя) 2т
Яків Давидович,* 1895, Донецька

Коли добром ніхто не дасть нам світла, – Його здобути треба – не молить,
Бо без борні нікчемні всі молитви. І свічки мирної не варта та країна,
Що в боротьбі її не запалила.

Поделиться

6

Re: Каліновський, Калиновський, Калиновский

КАЛІНОВСЬКИЙ Іван Пилипович, 1894 р. н., уродженець с.Знаменне Кіровоградської обл., мешканець м.Черкаси.Українець, б/п, освіта середня-спеціальна, одружений. До арешту працював завідуючим паливним складом на ст.Черкаси. Арештований 29.08.1936 р. Засуджений 14.01.1937 р. Водно-транспортним судом Дніпровського басейну до 7 р. ВТТ за ст. 54-10 ч.І КК УРСР. Реабілітований 19.12.1991 р. прокуратурою СРСР.

Реабілітовані історією. Черкаська обл. Книга друга

Поделиться